2019 en 2020, what happened?

In Nieuw Zeeland ging ik eens een paar grote vragen beantwoorden. Ik had daar drie maanden en zoals gebruikelijk een strak plan: 3 weken niks, dan zou ik wel voldoende uitgerust zijn. Vervolgens tijdens inspirerende wandelingen bedenken wat ik met de rest van mijn leven ging doen en dat bij thuiskomst ook gaan doen. Wat er echt gebeurde lees je hier…

Allereerst dat tot rust komen, dat sloeg natuurlijk nergens op. Na 3 weken was ik nog net zo moe als altijd. Wat betekende dat ik al meteen 1-0 achterstond in mijn planning.  Wat volgde waren veel frustraties, wandelingen en googlen naar ‘wat nu..’ en opleidingen voor de meest uiteenlopende zaken. Dit alles was niet bepaald goed voor mijn humeur en mijn reisgezelschap heeft ook niet de Zef-ervaring gehad die ik mensen zo graag gun. Desalniettemin durfde ik 3 weken voor vertrek te zeggen dat ik een nacht goed had geslapen en ik had ook een voorzichtige conclusie ten aanzien van mijn werk getrokken. Het trainen en begeleiden van mensen vond ik heerlijk, het gaf alleen zoveel spanning omdat ik alles verzon, ik heb nooit een opleiding gehad. Mijn idee was dus om in Nederland mijn werk weer te gaan opbouwen en een opleiding te volgen.

Een week na aankomst had ik een afspraak met mijn leidinggevende en de bedrijfsarts. Vooraf zat ik met mijn leidinggevende die aangaf, er komt een reorganisatie aan en we moeten dus op onze eigen functie gaan solliciteren. No problem, dat zou de derde keer worden dus ik maakte me geen zorgen. Vervolgens spraken we over of ik weer aan het werk zou gaan en ik gaf aan dat ik weer wilde opbouwen. Vervolgens samen naar de bedrijfsarts. ”Hoe gaat het?’ vroeg hij. Nadat ik aangaf dat het goed ging en weer wilde opbouwen zei hij ‘waarom ga je niet weer 100% werken?’ Nou, omdat ik 6 maanden niet heb gewerkt en het me niet slim lijkt om van 0 naar 100 te gaan…’Ja zal best, maar medisch mankeer je niks dus ik zie geen reden om je deels ziek te houden”.

Lichtelijk verbijsterd liep ik weer naar buiten. Mijn leidinggevende bracht gelukkig redding. We spraken af dat ik iedere dag minstens 4 uur zou werken en meer zou doen als dat goed voelde. Later begreep ik van veel mensen dat beginnen met 5 dagen 4 uur per dag ook al vrij veel is.

Na een paar weken kwam er eindelijk een informatie-bijeenkomst over die reorganisatie. Er waren drie nieuwe managers aangenomen en die gingen het allemaal fixen. Die reorganisatie bleek allemaal wat minder probleemloos te worden dan verwacht.  Mijn functie verdween en er zouden nieuwe voor terugkomen. De structuur van onze afdeling ging compleet veranderen. Nu terugkijkend zie ik in dat ik nog helemaal niet hersteld was, ik begreep er geen woord van en snapte niet wat het betekende. Ik was vooral geïrriteerd over de onpersoonlijke behandeling van de nieuwe managers. Ik had al 3 keer om een kennismakingsgesprek gevraagd en tijdens het gesprek werd ons verteld dat we niet hoefde te verwachten dat we mochten meedenken.

Het zette mijn plan om me vol op deze functie te storten op losse schroeven. Ondertussen ging ik beginnen met mijn behandeling bij de psycholoog. Na een langdurig diagnosetraject was daar een conclusie uitgekomen: een dwangmatige persoonlijksstoornis. Waarbij ik zelf moest denken aan mensen die 30x per dag hun handen wassen, maar wat zich bij mij anders uitte. Namelijk in onredelijk perfectionisme, veel te streng zijn voor mezelf, mezelf niks gunnen en mezelf in het algemeen een eikel vinden. Daarvoor zou ik therapie gaan krijgen. Al met al beloofde het een dynamische jaar te worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *