That time of year…

Het is weer tijd voor mijn jaarlijkse ‘ik zou weer eens wat moeten schrijven’ periode. Nadat ik maanden niet had ingelogd vond ik een paar blogs die ik in Nieuw Zeeland heb geschreven maar niet heb gepubliceerd, daarnaast is er dit jaar weer van alles gebeurd.

  • Nieuw Zeeland met een depressie: do’s & dont’s
  • Reorganisatie: Hoe zorg je ervoor dat je niet boventallig raakt?
  • Boventallig: wat nu?
  • Spear: zelfverdediging die wel werkt, carriere-switch?
  • Boventallig: serieus, wtf nu?!

De komende tijd wil ik dus weer wat vaker gaan schrijven…maar mijzelf kennende: ik beloof niks. Alvast een greep van onderwerpen die me zo te binnen schieten:

Om alvast íets te publiceren volgt hieronder een blog die ik eerder dit jaar in Nieuw Zeeland schreef:

Mijn vorige posts gingen over het pittige jaar dat ik heb gehad (vind nog steeds dat ik me aanstel als ik dat schrijf). Toch brengt zo’n depressie en burn out je ook wel wat. Overal verschijnen mensen om te helpen.

Ik help want ik moet

Als je dit leest woon je waarschijnlijk in Nederland. Holy shit, wat een ellendig land! Te koud in de winter en te warm in de zomer. Mensen mogen het ongestraft met mij oneens zijn en het allerergste: je bent verplicht om íedere maand je zorgverzekering te betalen. Voor dat laatste krijg je dan op z’n minst iets terug. En iedereen die blijft volhouden dat het ruk is verplicht zich tot een stukje empirisch onderzoek: Of je rent op volle snelheid door een ruit, Of je gaat op een roestige spijker staan en zie wat er gebeurt! Ambulances komen voorrijden, volksstammen van artsen en verpleegsters komen tevoorschijn en maken alles in orde. Het mooiste: je zegt je naam en de administratie wordt voor je geregeld. Misschien gaat je eigen risico eraan, maar verder is het pijnlijkste die spijker. Niet de nasleep. Zo ook met een burn out. Ik zeg tegen mijn leidinggevende dat ik het niet meer trek. Hij doet iets en plots krijg ik een mailtje van iemand. Ik heb een afspraak met een psycholoog en die gaat me helpen. Na maanden hulp ga ik naar een andere psycholoog, de bedrijfsarts en ook nog een fysiotherapeut. En alles wordt achter de schermen voor me geregeld. Natuurlijk snap ik dat ik dit jaar veel duurder ben voor het systeem dan ik heb bijgedragen en dat de rest van Nederland voor mij betaald (bedankt nog!) en dat ik de vorige vijftien jaar, toen ik wel betaalde maar niks gebruikte, nooit meer terugzie.  Voor mij zijn die kosten verwaarloosbaar bij de rust die ik ervaar bij de wetenschap om onbezorgd door een ruit te lopen.

Ik help je, want ik wil

Collega’s, vrienden, familie. Gezellig, maar het moet wel leuk blijven. Maar neem ook hier de proef eens op de som. Zeg eens dat het wat minder met je gaat en kijk wat er gebeurt. Interesse, de vraag of men je kan helpen of men gaat je gewoon helpen. Ongevraagd. Stoere militairen hebben mij een kaartje gestuurd. Collega’s hielpen me bij mijn werk en mijn vriendin heeft eindeloos naar mijn gezeur geluisterd. Wat wil men hiervoor terug? Niks. Iedereen hoopt dat het je helpt, dat het beter met je gaat, maar niemand verwacht er een beloning voor.

Ik help je, want dat is het beste voor mij

Deze vind ik het lastigst. Ik denk bijvoorbeeld aan mijn leidinggevende. Die is gebaat bij een gezonde, productieve medewerker en helpt vanuit zijn functie. Maar dat is niet perse het geval. Hij kan me ook aan mijn lot overlaten, dan ben ik even ziek, krijg ik een negatieve beoordeling en kan hij een medewerker aannemen die lekker in zijn vel zit mét alle vereiste kennis. Of hij motiveert mij naar een andere functie. Deze leidinggevende bestaan ongetwijfeld. Maar als je geluk hebt, zoals ik, tref je iemand die iets ziet in je. Die weet wat je kunt voordat je het zelf weet en die je geeft wat voor mij als het waardevolste wat je kunt geven: vertrouwen.

Ervaren dat je niet alles alleen hoeft te doen is erg waardevol, dit ooit ook voor iemand anders kunnen doen is denk ik nog waardevoller.

Tot, hopelijk, snel.

Zef

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *