Parttime-oom naar fulltime-oom

Ik heb er al vaker over geschreven, ik heb een relatie met een vrouw die getrouwd is én met haar man twee kinderen heeft. Wat ik daarvan vind heb ik ook al eens verteld. Maar…die ervaring is gebaseerd op deeltijd-ervaringen. Een keer een dagje Efteling, blijven slapen of een weekje Centerparcs. Maar nu: drie maanden Nieuw-Zeeland met in de hoofdrol een echtpaar, twee kleine kinderen en 1 verbaasde oom! Vijf dingen die mij opvielen.

1. Ik maak zelf wel uit of ik ga slapen

Nieuw-Zeeland is ver vliegen, daar kunnen we het over eens zijn. Dus ik vond het een sympathiek gebaar van ons dat we een paar dagen Singapore inplande zodat de aapjes even konden bijslapen. De aapjes hebben een tentje die we in de kamer zetten. Hilariteit alom, maar slapen zat er niet in. Huilen, maar veel vaker hele monologen of gewoon met dichtgeritste tent en al de kamer verkennen. En uiteraard sliepen wij ook niet.

2. Waar is….

Ik denk met weemoed terug aan alleen reizen. Toen had ik een tas en ik wíst  ‘ik heb een rood t-shirt mee. Die heb ik nu niet aan. Dus hij zit in mijn tas’. Met kinderen verdwijnen dat soort syllogismen als sneeuw voor de zon. Kleren, afstandsbedieningen, sleutels, tandborstels, alles zijn we constant aan het zoeken. Om het op de meest vreemde plekken te vinden.

3. Serieus…WAAR is….?

De twee kleintjes zijn 4 en 1.5 jaar oud en kunnen allebei lopen. Dat heeft voordelen, vooral  om punt 1 uit deze lijst een beetje te kunnen beïnvloeden door ze uit te putten. Maar ook zeker nadelen. Liefhebberijen zoals 5 seconden uit het raam kijken of met mijn ogen knipperen behoren tot het verleden. Plots mist er een kind! Meestal zijn ze niet ver en beweegt er een gordijn of hoor je een giechel achter de bank vandaan komen. Maar toch begin ik langzaam ouders met zo’n hondenriem te begrijpen.

4. Vecht het niet terug? Dan eet ik het op!

Als je een probleem hebt heb je er gewoon niet goed genoeg over nagedacht. Zo denk ik. Met de wens om lekker ontspannen te kunnen eten redeneerde ik, dan eten de kinderen eerst en dan wij! Zinloos! In tijden waar een Olympisch sprinter jaloers op zou zijn staat er een kleintje aan je been te trekken, verwijtend je aandacht te trekken en alles op te eten. Waar ze het laten? Joost mag het weten.

5. Never mind, daar dus.

Hij is vier. Zo’n formaat hoort niet uit een vier-jarige te komen.

Bonusles: niet bluffen

Als de oudste niet wil luisteren vind ik het goed om daar consequenties aan te verbinden. Zo had ik een dag voor mezelf gepland en hielp even bij het in de autostoel zetten. Onze kleine man ging liever de auto verkennen, dus zei ik: je moet nu gaan zitten anders mag je niet mee en moet je bij Oom Zef blijven. Waarop hij prompt in mijn armen sprong en niet meer mee wilde. Weg rustige dag. Maar uiteindelijk natuurlijk wel erg leuk om zo een dag met z’n tweetjes te hebben.

Er zijn nog veel meer dingen waar ik tegen aanloop. Sommige kende ik al, sommige nog niet. Sommige zijn leuk, sommige niet. Het lastigste aan (reizen met) kinderen vind ik het verlies aan flexibiliteit. Even snel de auto in of uit om iets te doen is er niet bij en een plan op een concreet tijdstip vaak ook niet. De kinderen bepalen. Toch merk ik ook dat dat eigenlijk niet uitmaakt. Als ze lachen, lekker aan het spelen zijn of tevreden slapen geeft dat een fantastisch voldaan gevoel. Toch durf ik zonder schaamte te bekennen dat ik soms weer uitkijk naar mijn parttime-rol.

One thought on “Parttime-oom naar fulltime-oom

  1. Ik dacht Hey laat ik eens kijken of Zef weer wat geschreven heeft Jipiee .Mooi hoe je dit zo kunt beschrijven. Met een glimlach op mijn gezicht stel ik het me voor hoe dat gaat bij jullie. Je doet het echt fantastisch .👍😘

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *