Burn out 2/2

In mijn vorige posts heb ik verteld over mijn depressie en hoe daaruit een burn out ontstond. Hoewel het maanden duurde voordat ik het een burn out noemde begon ik wel met een behandeling. Rust, sporten, grenzen leren kennen en aangeven, acceptatie en uiteraard hoe het allemaal niet snel genoeg ging.

Pim Mullier is de naam van een bedrijf op Papendal en werkt aan uitvalpreventie en re-integratie van uitgevallen medewerkers. Je gaat een aantal keer per week bij hun langs en doet samen met anderen een aantal oefeningen. Vervolgens een wandeling over het bosrijke Papendal. De gedachte om sport in te zetten is tweeledig. Ten eerste zijn mensen met burn-out klachten vaak ook fysiek uit conditie. Door te bewegen krijgen ze meer energie en positieve ervaringen. Daarnaast gebruiken ze sport als metafoor, daarover zo meer.

In mijn geval was er weinig noodzaak voor een betere conditie. Ik zat zo’n drie keer per week in de sportschool en trainde net zoveel dagen buiten de sportschool. Niet dat ik er tevreden mee was, maar ik had geen overgewicht o.i.d.. Na een fysieke intake die dit bevestigde ging ik aan de slag. Ik kreeg een aantal parameters mee, je hartslag niet boven de 145, rustig aan en niet over je grens.

Bij het uitvoeren van de oefeningen komt het ┬┤sport als metafoor’ om de hoek kijken en werd ik geconfronteerd met hoe ik omga met doelen. Een hartslag die niet boven 145 mag komen betekent bij mij minimaal 145, tussen de 10 en 15 herhalingen worden bij mij 20 herhalingen en van squats maak ik jumping squats.

De ellende van dit soort gedrag buiten de sportschool is dat het je heel veel oplevert. Wanneer een klant of collega ergens om vraagt en je doet meer dan gevraagd dan maak je iemand blij. Meer doen dan gevraagd is ongeveer regel 1 in de verkoop, klantenservice en eigenlijk alle onderdelen van het bedrijfsleven. Ik probeer het dus ook te doen en ik ben ervoor beloond. Ik heb een goede baan bij een fantastische werkgever met leuke collega’s en heb de afgelopen jaren een aantal keer promotie gemaakt. De keerzijde is uiteraard dat je het erg druk kunt krijgen, als een auto die altijd op 6000 toeren draait. De gedachte is, dat wanneer je dit gedrag in de sportschool leert herkennen en aanpassen je dat makkelijker in andere plekken van je leven kunt doen.

Ik heb uiteindelijk 6 weken 3 keer per week getraind en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug. Ik heb nieuwe inzichten gekregen, herken beter wanneer ik mezelf onnodig veel druk op leg en soms kan ik er iets aan doen. Maar met mijn perfectionisme had ik gewild dat het nu opgelost zou zijn en dat ik wat harder getraind had…

Ik ben dus nog niet van mijn uitdagingen af. De laatste weken in Nieuw Zeeland ga ik proberen nog meer tot rust te komen en te genieten. Tegelijkertijd ben ik ook al aan het kijken naar opleidingen die ik kan volgen, heb ik al een trainingsschema geschreven en maak ik me druk over dingen die nog een half jaar weg zijn. Old habits die hard.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *