Depressie

Ik ben deze blog ooit begonnen met de ambitie te schrijven over de ontwikkeling van ‘de man’. In de praktijk bleek dat minder over mannen in het algemeen te gaan en meer over mijn eigen ontwikkeling. Dat was natuurlijk voordat ik helemaal nergens meer over schreef. Hoe kan dat nou?

De titel verraadt het natuurlijk al. Het ging niet echt goed met me. Dat komt door allerlei verschillende zaken. Dingen die in mij zitten en dingen die om me heen gebeurde en vooral hoe die twee op elkaar reageren.

Bij de kennismaking met mijn nieuwe leidinggevende wist ik dat ik er niet onderuit kwam. Ik was moe, droevig, keek nergens naar uit en genoot nergens van. Ik bladerde de avond van te voren door een oud dagboek en realiseerde me dat dat al jaren duurde. Voor mijn gevoel had ik alles al geprobeerd: minder werken, meer/minder sporten, mindfullness, wandelen, gezond eten, niet drinken, wel drinken enzovoort. Er zat niks anders op en dat sprak ik uit: ‘ik ga hier in mijn eentje niet uitkomen’. Met die woorden begon een periode die nog steeds niet voorbij is.

Depressie

Mijn leidinggevende stuurde me naar een psycholoog. Daar had ik een aantal gesprekken en veel testen. Haar oordeel: je hebt een zware depressie. ‘nou’ zei ik ‘daar word ik ook niet vrolijker van….´

Ik ging bij haar in behandeling, maar het ging niet echt beter. Rationeel kon ik namelijk alles verklaren en uitleggen, maar mijn gevoel correspondeerde er niet bij. Ik dreef mijn psycholoog tot wanhoop omdat ik het meeste wat ze zei al wist. Ze legde me uit dat ik trekken heb van een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Alles tot in den treure voorbereiden, perfectionisme, veel waarde hechten aan controle en het oordeel van anderen en vooral: nooit tevreden zijn. Na drie maanden kwam haar volgende conclusie: ‘dit zit zo in jouw karakter, ik kan je hier niet bij helpen´ en ze verwees me door naar een andere psycholoog.

Ondertussen werkte ik gewoon door. Met een fantastische werkgever en geweldige collega’s die me ruimte gaven en probeerde te ontzien.

De nieuwe psycholoog wilde (en moet) weer een intake doen. Maar er rezen twijfels over het dwangmatige. Ze legde uit dat het daar inderdaad op leek, maar dat het ook autisme kon zijn. Die twee lijken enorm op elkaar, maar hebben compleet verschillende behandelingen. Zo volgde maanden van gesprekken. Mijn ouders kwamen mee, mijn vriendin, mijn zusje gaf input en eindeloze vragenlijsten. Na een jaar, vlak voor mijn reis naar Nieuw Zeeland kwam de diagnose: geen autisme, wel een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Waarschijnlijk. Ik was blij met de diagnose, maar gefrustreerd dat het een jaar moest duren om tot dezelfde conclusie als de vorige psycholoog te komen.

Kort daarna vloog ik naar Nieuw Zeeland met de hoop tot rust te komen en vooral nieuwe inzichten die me zouden helpen met de behandeling. Om realistisch te blijven bedacht ik me dat ik eerst 2 weken tot rust zou komen en dat het grote inzichten-verkrijgen dan kon beginnen. Dat werkte natuurlijk niet en hoewel ik het naar mijn zin had was ik vaak moe en gefrustreerd. Het hoort er allemaal bij denk ik.

We zitten inmiddels in het laatste deel van onze reis. Veel dagen ben ik nog niet echt happy, maar, ik ben soms wel vrolijk en dat is al een verbetering. Soms heb zin in dingen, soms slaat de angst me om het hart als ik denk aan dingen die ik ´moet´ doen. Ik maak voorzichtig plannen, maar ben tegelijkertijd bang dat ik of teveel van mezelf ga eisen of verzand in helemaal niks doen. Al met al ben ik er dus nog lang niet, maar ik ben in ieder geval verder dan vorig jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *