Teer zieltje

Ik ben blank, man én hetero. Ik ben de standaard, de benchmark. Politieke partijen maken beleid met mij in gedachten. Voor bedrijven ben ik de klant waarmee ze zichzelf associëren. De hele wereld draait om mij. Ik ben nog nooit gediscrimineerd. Ik heb er een hekel aan, maar begrijpen? Dat kan ik niet, ik heb het nooit ervaren. Tot vorige week, toen heb ik een glimp opgevangen en een eerste krasje op mijn ziel gekregen.

Ik geef trainingen, al jaren. Al jaren ga ik naar bedrijven die mijn werkgever inschakelt om hun medewerkers wegwijs te maken in onze materie. En al jaren stel ik mezelf voor vertel ik over onze kinderen, mijn vriendin en haar man. En al jaren gaat dat goed.

Tot afgelopen donderdag. Tijdens het voorstellen werd ik onderbroken. Wat was hier de bedoeling van? Eén van de deelnemers voelde zich erg vervelend bij wat ik vertelde. Ze was namelijk gelovig. Ik schrok, we moesten nog een hele dag en ik wilde graag een goede sfeer. Sowieso heb ik nogal de neiging om graag aardig gevonden te willen worden. Ik stelde voor om dan maar door te gaan.

Ik deed mijn best, maar de sfeer werd nooit goed. Toen ik in de middag een communicatie-theorie behandelde vloog de deelneemster weer uit de bocht. Ze was het er niet mee eens. Het was beledigend, kwetsend en ze wilde me na afloop privé spreken. Daarbij vond ze het zeer onprofessioneel hoe ik me vanmorgen had voorgesteld. Dat dat mocht van ‘mijn baas’.

Aan het eind gingen we inderdaad samen zitten. Wat bezielde mij om dit te vertellen? Ik had haar gekwetst, beledigd en met haar de rest van de groep. Afhankelijk van mijn reactie zou ze een officiële klacht indienen bij haar directie en doorgaan tot er consequenties waren. Al zou het haar baan kosten. Ik moest dit echter anders doen. Vriendin, kinderen en verder niks. Een hoogleraar ging toch ook niet vertellen dat hij homo was? Dat was totaal niet relevant! Ik stelde wat vragen, deelde mijn positieve ervaringen met het delen van mijn thuissituatie. Maar het mocht niet baten. Als ik dit in haar woonplaats zou doen zou ik eruit getrapt worden. Als ik dit in één van haar bedrijven had gedaan had ze me eruit gesodemieterd.

Toen deed ik iets wat me nu al dagen achtervolgt. Ik heb van weinig dingen zoveel spijt als hier van. Ik zei: ‘dankjewel voor de feedback. Ga jij nu wel met een goed gevoel naar huis? Want dat vind ik belangrijk’. ‘Nee’ zei ze, het zou haar nog wel een paar dagen bezig houden.

Ik bleef achter met een rotgevoel. Ik stel me bewust kwetsbaar op, dan moet ik ook accepteren als iemand wat anders vind. Toch deed het pijn. Ik wilde iemand anders niet zoveel invloed op mijn gevoel en humeur laten hebben. Toch deed het pijn. Opeens keek ik met wantrouwen naar eerdere groepen, ze reageerden wel leuk, maar wat deden ze achter mijn rug? En mijn collega’s, wat vinden die nu écht van mij? Die twijfel deed pijn.

In de auto belde ik mijn vriendin. Die is niet zo’n twijfelaar. Jij bent de trainer, jij bepaalt wat relevant is. Wat als je homo was? Dan mocht je dat ook niet vertellen van haar, dan zou je toch meteen een discriminatieklacht indienen? Rationeel klopte het, maar mijn gevoel niet.

Thuis belde ik een collega. ‘Ik wil even stomen en jouw feedback’ zei ik. Na afloop zei de collega dat hij de woede in zijn lichaam voelde. ‘ Ze tast jou aan in jouw identiteit, in wie jij bent als mens’. Zo voelde het. Maar dat wilde ik niet. Ik wil graag een stoere, getatoeëerde, vechtsportende parttime-militair zijn.

De dagen erna ging ik van woede over haar kortzichtigheid, naar twijfel over mijn openheid, naar dankbaarheid voor de gedwongen bezinning die ik kreeg over de vrijheid die we hebben, nemen en elkaar gunnen. Maar nog steeds het onbestemde gevoel dat er ergens iemand rondloopt die mij niet mag, mij en mijn vriendin vies vind en haar aanval waarschijnlijk trots verkondigd op haar werk, thuis en misschien wel in haar kerk.

Wat ik vorige week meemaakte stelt niks voor. Ik ben 33, ik heb alleen maar leuke en lieve mensen om mij heen. En sinds donderdagavond ben ik weer veilig in mijn blanke, mannelijke, heteroseksuele wereld. Morgen ga ik naar mijn teamleider bij mijn tolerante werkgever, leg hem uit dat deze aannemer zich voortaan zonder mijn trainingen mag zien te redden en daarna stuur ik ze de powerpoint presentatie. Niet te bewerken en met alle familiefoto’s. Maar ik moet toch veel denken aan alle gekleurde mensen, alle mensen die géén man zijn en zich aangetrokken voelen tot wie dan ook. Als het mij al dagen bezig houdt, hoe voelt een vierjarig donker jongetje dat niet mee mag voetballen zich? Of een meisje die op ballet moet in plaats van kickboksen? Met dit kleine krasje op mijn ziel word ik daar even stil van.

2 thoughts on “Teer zieltje

  1. Ik las het op de blog van je vriendin. Het raakte mij al flink, laat staan jou. Jullie. Wat mij betreft hoef je het niet (minder erg te maken door het) af te zetten tegen racisme of een andere vorm van discriminatie. Dit is heftig, zo immens persoonlijk. Ik zei tegen je vriendin op instagram ook al; laat ze jouw account hier maar eens bekijken en dan mag ze daarna nog een keer oordelen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *