Opvoeden

O. is in november drie geworden. Dus hij praat steeds meer, vindt van steeds meer dingen iets en leert steeds meer. Hoewel ik niet zijn vader ben ligt daar voor mij, als benoemd ”oom Zef” een schone taak. Deze week ging het over het beheersen van onze emoties. En uiteraard had ik het mis…

Want omdat mijn vriendin en ik niet samenwonen zie ik haar en de kinderen (meervoud inmiddels) niet dagelijks. We appen, en met beeldbellen (heet dat zo?) spreek ik ook O. regelmatig. Uiteraard ga ik ook regelmatig langs en komt de hele kermis af en toe bij mij. Vorige week gebeurde er iets bijzonders. Ik was aan het bellen met O. en hij was erg verdrietig. Hij miste mij. Dat had hij nog nooit eerder gezegd of geuit, hij moest zelfs huilen. Ik was net klaar met koken, maar stelde voor dat ik meteen even langs kwam. Niet handig want bedtijd en niet slim want verdrietig zijn hoort erbij. Maar mijn oom-hart brak.

Deze week had ik een oefening van de Natres. Dus niet langskomen, niet bellen, geen contact. Ik had er al niet veel zin in, want ik mis de kinderen uiteraard ook, maar ik vond het vooral vervelend voor O. Dus ik doe wat ik, en wij misschien als maatschappij wel doen, altijd doe met negatieve emoties: proberen weg te halen.

Terwijl twee dino’s verwikkeld zijn in hevig grommen en met hun hoofden ”bonken” leg ik O. de situatie uit.  ” Oom moet volgende week werken. Dus dan kunnen we elkaar niet zien. En we kunnen ook niet bellen. Maar als ik terug ben kom ik langs en dan gaan we samen wat leuks doen. Dus dan hoef je me niet te missen of verdrietig te zijn”.

O. kijkt amper op van zijn dino’s, want dino’s zijn de bom, logisch en zegt: wel missen, en dan huilen. Die paar woorden zijn de afgelopen week keer op keer bij mij terug gekomen. Ik ben in staat om op een zonnige zomerdag chagrijnig te worden omdat ik weet dat het ooit weer winter wordt. O. niet, hij heeft dino’s en dat betekent dat het leven goed is. Ben ik van de week verdrietig? Dan huil ik even. De dino’s komen vanzelf terug.

Die week druk met de Natres? Na 24 uur stapte ik over een drempel, ging naar de Sergeant en zei dat ik andere prioriteiten had: walrussen kijken in het Dolfinarium.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *