Mijn eerste tatoeage

Toen ik zestien was leek het me een goed idee om een tatoeage te laten zetten. Je bent jong en je wil wat.  Mijn ouders vonden wat anders. Toen ik 18 was leek het me nog steeds een puik plan, maar ik kende niemand die wat ervaringen kon delen en in mijn eentje pionieren ging me toch wat te ver. Toen was ik 25, afgestudeerd en klaar voor mijn wereldreis. Ik had inmiddels al jaren een thema in gedachte en stapte op een goede dag een shop in….Maar wat ik in gedachte had, een tekst aan de binnenkant van mijn bovenarm, leek niet onzichtbaar te blijven bij een t-shirt. Twijfel sloeg toe en met een puur huidje trok ik 7 maanden de wereld rond. In Thailand zat ik op een keukenvloer terwijl iemand een traditionele sak yant tatoeage kreeg, in New York liep ik een paar shops binnen en ik mailde met de shop uit Miami Ink. Toch sprak niks me echt aan.

Inmiddels was ik 30, in een relatie met een vriendin met wat tatoeages. Na jaren dim dammen hakte ik de knoop door! Ik neem er 1!

Maar wat dan? En waar? En bij wie? Een jaar lang heb ik gezocht en verzonnen tot ik uiteindelijk tot een besluit kwam. Ik besloot welke thema’s ik wilde en waarom. Mijn vriendin kende een goede artiest met een eigen stijl, en een wachtrij van een jaar. Voorjaar 2016 togen wij naar Rotterdam om mijn wensen te bespreken en een aanbetaling te doen.

Een jaar later kon ik bellen en ik plande drie afspraken in. Maart 2017 had ik mijn eerste sessie. Ongeveer 2 weken daarvoor stuurde ik, zoals afgesproken een e-mail met mijn wensen. Al heel snel kreeg ik een reactie dat mijn voorgestelde budget absoluut niet voldoende zou zijn. Shit.  Ik besloot mijn budget aan te passen naar wat het ging kosten en het beste ervan te hopen…

Een week van te voren belde Errol, mijn gekozen artiest, om alles door te spreken. We spraken ruim een uur over mijn wensen en wat ik kon verwachten.

”Is dit je eerste?”

”Ja”

”’….ah….tja, je arm is best ok, is de minst pijnlijke plek. Maar je wil wel je hele arm…als je een paar uur moet zitten terwijl er 3000 keer per minuut een naald je huid in gaat…Ach, komt goed, je bent niet de eerste!”

”…..”

Aan het einde vroeg ik of ik nog een schets kreeg zodat ik er even over kon nadenken. Het zou immers voor altijd op mijn arm staan dus daar wilde ik goed over nadenken. Errol was vriendelijk, doch duidelijk.  ”Jij vertelt mij wat je wilt en ik vertel jou hoe we dat gaan doen. Ik doe dit al 25 jaar en heb ervoor gestudeerd. Ik heb hier verstand van.” Check! Dit gaf mij veel vertrouwen, iemand die dat vertrouwen in zijn kunnen heeft heeft daar vast een reden voor. Uiteraard zei Errol erbij dat wanneer ik het echt niks vond hij het zou aanpassen.

En toen was het 16 maart. Ruim op tijd stapte ik zenuwachtig Inkstitution in Rotterdam binnen. Al snel kwam Errol met zijn tekening en legde uit waar de verschillende elementen terugkwamen.  Ik waardeerde zijn oog voor detail en zijn vertrouwen in zijn kunnen was meer dan terecht. Nadat hij het stencil had geplakt ging hij nog even roken terwijl ik nog wat zenuwachtiger werd. Dit geintje zou snel 20 uur gaan duren en als ik de eerste 5 minuten al niet zou volhouden zat ik met een mooie uitdaging.

”Zie je het nog zitten?!” Lachte Errol naar me. Hij liep even naar me toen. ”maak je niet druk. Na de eerste minuten gaat het beter. We gaan het gewoon samen doen. Ik sleep je er wel doorheen”. Toen mocht ik gaan liggen en na een korte waarschuwing ging de naald voor het eerst mijn huid in.

Een beetje irritant, dat zeker, maar veel meer ook niet. In totaal lag ik zo’n 3,5 uur en toen stonden de lijnen op mijn bovenarm. Na die periode was ik er ook wel klaar mee. Plastic eromheen en twee weken lang goed wassen en insmeren. Toen was het alweer tijd voor de tweede sessie.

Omdat je huid goed moet herstellen voordat je er weer overheen kunt tatoeëren gingen we verder met een ander gedeelte.  Dit keer had Errol geen schets gemaakt maar ging hij rechtstreeks op mijn arm tekenen. We hadden het even over hoeveel tijd alles nog zou gaan kosten en dat viel tegen! Ik schrok hier nogal van en vooral wat dit qua financiën zou gaan betekenen. Ondertussen moest ik staan terwijl hij met een stift schetste.  Dit duurde twee uur! Slecht nieuws en geduldig wachten levert bij mij geen top combinatie op en voordat we begonnen waren was ik er al helemaal klaar mee. Toen ging hij tatoeëren en ik vloog  bijna tegen het plafond. Ieder lijntje voelde alsof het met een mes gezet werd. Was dit hetzelfde als twee weken geleden?! Ik kon amper stilzitten en begon zelfs te trillen. Dit alles maakte het werk er niet makkelijker op voor Errol. Na 1,5 uur stonden de lijnen ook op mijn onderarm en was ik helemaal leeg.

Ik maakte me hevig zorgen om de rest van de sessies. Ik was amper op een kwart. Als alle sessie zo pijnlijk waren zou ik het nooit volhouden! Mijn volgende sessie werd verplaatst omdat Errol jurylid werd bij het televisie programma Inkmasters. Balen voor mij, maar het werd me nog duidelijker dat ik bij een echte top artiest zat.

Toen was het tijd voor de gevreesde derde sessie. Zou het me net zo tegenvallen als de eerste? Errol had weer goede zin en hij ging verder met waar we gebleven waren. Ik had goed geslapen, goed gegeten en lette goed op mijn ademhaling. De eerste minuten waren vervelend maar toen die eenmaal voorbij waren ging het goed. Ik merkte dat het me hielp wanneer ik meekeek en dus zag ik ieder lijntje in mijn huid gaan.  Gedurende de sessie boog ik me in de vreemdste bochten om Errol overal goed bij te laten. Toen ik mijn onderarm terugzag zei hij: ”ik heb hier deze lijnen gezet, ik moest denken aan Mucha, een schilder die dat ook deed, en ik vond het goed passen”.

Nou kan ik me voorstellen dat niet iedereen er blij mee is wanneer een artiest gaat improviseren, maar ik vond het top. Als ik zelf kon tekenen had ik het wel gedaan. Ik betaal zijn uurtarief omdat hij technisch goed kan tatoeëren maar zeker vanwege zijn creativiteit. Buiten dat, zag het er gewoon heel gaaf uit.

Het zitten ging steeds beter. Ik keek zoveel mogelijk mee en anders lekker rond me heen. Ik voelde me inmiddels al een veteraan en deelde begrijpende blikken met andere klanten en artiesten als iemand zei dat een tattoo op de kop moest ”want ik hou mijn arm zo als ik ernaar kijk” of wanneer iemand een veertje wilde en vijf keer van plek veranderde.

Inmiddels heb ik vijf sessies gehad en ben ik een flink eind onderweg. Ik verwacht dat ik nog drie of vier keer terug moet. Eén of twee keer om alles verder in te kleuren en hetzelfde aantal voor de binnenkant van mijn bovenarm. Die is nu nog helemaal leeg.  Ik heb ook nog geen idee wat ik daar wil, ik overweeg om Errol de vrije hand te geven en hem er iets moois van te laten maken, we shall see.

 

One thought on “Mijn eerste tatoeage

  1. Wauw Zef ik wist niet dat het zo’n pijn doet brrr. Je hebt er echt wel wat voor over. En je weet dat ik het helemaal niets vind tatoeages maar ik moet zeggen het past wel bij je. 😀 En heel veel sterkte de komende sessies en kom gerust een keer bij ons eten scheelt weer kosten.😜😘

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *