Andermans kind…

Van mijn relatie weet iedereen zo’n beetje wel en inmiddels vindt iedereen het ook wel vrij normaal. Maar die kinderen, dat blijft toch raar. Want O. is niet van mij en nu komt er nóg 1 aan. Vind ik dat niet lastig? En wil ik geen eigen kinderen? Het zijn bijna de standaard vragen geworden nadat ik vertel over de zwangerschap van mijn vriendin.

Uiteraard snap ik het allemaal ergens ook wel weer. Het is misschien ongewoon en dat roept vragen op. Vanuit mijn perspectief zijn die vragen weer heel vreemd. Ik heb de hele zwangerschap van mijn vriendin meegemaakt en zie de kleine man meerdere keren per week. Hij slaapt bij me, ik verschoon zijn luier (soms) en ren door speeltuinen achter hem aan. Is het dan raar dat ik van hem hou? Zelfs al is het niet mijn bloed wat hij in zich heeft.

Ik moet toegeven, O. maakt het ook vrij makkelijk. Hij huilt zelden, is altijd vrolijk en actief en simpelweg waanzinnig schattig. Wanneer hij zich in het openbaar vertoond ontlokt hij minstens een paar opmerkingen over hoe mooi en schattig hij eruit ziet. Tuurlijk, dat zeggen álle ouders over hun kind, maar bij O. is het echt zo!

Daarnaast heb ik ook weer een enorme luxe positie waar ik dankbaar gebruik van maak. Als ik een keer wat minder behoefte heb aan het verschonen van zijn luier (en dat komt vaker voor dan je wellicht zou denken) lever ik hem in bij zijn moeder en krijg hem schoon terug. Ideaal. En hoe gezellig hij ook is, soms is best lekker rustig als hij er een keer niet is. Uiteraard is dat ook fijn voor zijn echte papa en mama. Wanneer zij een keer willen uitslapen komt de kleine boef naar mij.

Is dan alles perfect? Tuurlijk niet. Ik ben stamhouder van mijn familienaam en heb er best moeite mee dat ik mijn naam niet doorgeef. Ik vind dat echter geen reden om mijn leven daar helemaal voor aan te passen. De keerzijde van uit kunnen slapen is dat ik O. best vaak mis. Ik werk fulltime en met daarnaast mijn werk bij de Nationale Reserve , sporten, cursussen en andere bezigheden heb ik simpelweg niet iedere dag tijd om langs te gaan. Dat is een keuze en ondanks dat ik hem mis geeft het me de ruimte om andere dingen in mijn leven te ondernemen. Daarnaast is het dan ook extra leuk wanneer ik hem wel zie.

Ook ”wat als het uitgaat?” is een veelgehoorde vraag. In het begin vond ik die ook logisch, maar die vraag vind ik nu steeds vreemder. Want waarom is dat wel een gerechtvaardigde vraag aan mij, maar niet aan de rest van de wereld? Er eindigen ten slotte wel vaker relaties en dat is ook niet leuk voor de kinderen. Tuurlijk, het kan eindigen tussen P. en mij. Dan gaan we op zoek naar een manier om toch nog prettig met elkaar om te gaan. Het feit dat O. niet van mij is doet niks af aan de moeite die ik voor hem zou willen doen.

Met de komst van de volgende kleine wordt het alleen maar drukker en meer geregel. Het is afwachten hoe we daar vorm aan gaan geven. Ik twijfel er geen moment aan dat ik ook weer gek op dit kindje wordt en dat ik me er niet druk om kan maken dat ze eigenlijk niet van mij is.

2 thoughts on “Andermans kind…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *