Onsamenhangend gebrabbel

Want dat gaat deze blog worden! Onsamenhangend, daarmee heet ik jullie welkom ik mijn wereld van de laatste tijd. Het is alweer een paar weken stil geweest. Deels is dat bewust, deels niet. Mijn blog schrijf ik eigenlijk voor mezelf.  Ik voel me vereerd wanneer mensen lezen wat ik schrijf en check als een onzeker pubermeisje of er nieuwe reacties zijn wanneer ik een blog post, maar ik schrijf om mijn gedachten uit mijn hoofd te krijgen. En wat er de laatste tijd uitkwam was nogal veel van hetzelfde.

Vluchtelingen natuurlijk. Dat is zo’n beetje wat mijn gedachte beheerst. Sinds ik terug ben uit Lesbos ben ik er veel mee bezig. Al die arme mensen die slachtoffer zijn van het geweld thuis en onze angst. Hoe onze politiek ze gebruikt om een statement te maken. ”Het doel is 0” zei onze Minister-President. Dat leek me een top idee. Totdat ik me realiseerde dat hij niet bedoelde door een oplossing voor de oorlog maar door een groot hek, letterlijk of figuurlijk.

Toen ik met mijn natte broekspijpen in het vliegtuig  zat probeerde ik me voor te stellen hoe ik zou reageren wanneer iemand zijn ongenuanceerde, ongefundeerde mening zou geven. Ik schrok van mijn gedachten. Ik zou slaan, schoppen, schreeuwen en doorgaan tot ik niet meer kon. Dat werd na een paar dagen minder. Wat opkwam was de wens om terug te gaan. In Griekenland, Macedonië, Turkije, Libanon zitten mensen die hulp nodig hebben.  Maar mijn leven was doorgegaan. Vorig jaar heb ik hard gewerkt en daarvoor ben ik beloond. Ik heb een vage, tijdelijke, onduidelijke functie gekregen waarbij wel of misschien toch niet gedetacheerd ben naar een andere afdeling, maar die mij in de praktijk verantwoordelijk maakt voor het trainen van de mensen op onze afdeling.

Alle mensen die wij aannemen krijgen een training van mij. Die ik verzin, maak en geef.  Het is allemaal onduidelijk, waardoor ik het niet zeg, maar ik heb eigenlijk promotie gemaakt. Het leek me daarom verstandig om toch een beetje aanwezig te zijn op mijn werk.  Maar ik lees graag en ik kom heel vaak uit bij geschiedenis. Over een blinde student die naast zijn voltijd studie in Parijs tijdens de Tweede Wereldoorlog het verzet organiseerde. Of over Ieren, wiens land in diezelfde oorlog neutraal was, maar die toch vochten tegen de Nazi’s omdat hun principes nietsdoen niet toelieten. Hoe kan ik mij dan druk maken over mijn hypotheek, hoeveel mijn salaris stijgt of dat het internet traag is? D., man van P. stak me een hart onder de riem: ‘door te werken en een goed burger te zijn draag je bij aan een stabiele samenleving die in staat is te helpen’. Dat hielp. Want zo is het.

Totdat ik het nieuws ging volgen. Wat bleek, het gaat hier vreselijk! We hebben honger, we kunnen onze ouderen beter euthanaseren en over een paar jaar leven we onder een fundamentalistische vorm van de Islam. Zo las ik op Facebook en onder nieuwsberichten. Vaak in een woordenstroom zonder leestekens of bron voor de aangevoerde statistiek. Dit was allemaal niet goed voor mijn hart of humeur. Gelukkig was er maanden geleden al een plan opgevat om ultiem burgerlijk met z’n alle naar Center Parcs te gaan. Het klassieke beeld: vader, moeder, kindje en buitenechtelijke vriend van moeders. Maar toegegeven, ik vond het top. Beetje zwemmen, beetje achter O. aanrennen terwijl hij overal op klom. Maar mijn humeur werd nooit echt goed. Ik bleef het AD en de Telegraaf lezen en vooral ook de reacties en redenaties van mensen.

Toen we op een mooie avond een film keken voelde ik me opeens erg misselijk. Ik ging naar de keuken voor een glaasje water en opeens hoorde ik P. en D. mijn naam roepen. Het voelde volledig vanzelfsprekend dat het eerste wat ik zag het keukenplafond was. P. had blijkbaar gezien hoe ik in elkaar zakte. Ik vond het eigenlijk wel prima want mijn misselijkheid was in één klap weg. Mijn hart slaat wel vaker op hol. Zelden is dat voor een vrouw, ik heb namelijk al een hele leuke, veel vaker door stress. Flauwvallen is wel nieuw daarom toch maar even naar de huisarts gegaan . Volgende maand heb ik een paar onderzoeken, ik denk dat dat allemaal wel losloopt.

Maar wat nu? Dat is ook mijn grote vraag. Mijn avonden breng ik tegenwoordig door op Youtube met lezingen van historici of in een boek. Ik wil weten waarom de wereld is zoals deze is. En waarom mensen met wie ik het niet eens ben toch tot hun oordeel zijn gekomen. Ik heb voorzichtig als eens gekeken of mijn werkgever een volgende tour naar Griekenland zou sponsoren. Dat doen ze niet helaas. Mijn leidinggevende zei wel ‘jij plant niet om ons heen, wij plannen om jou heen. Dus als jij weer wilt gaan dan ga je”. Dat biedt perspectief. Nu eens kijken hoe ik het financieel voor elkaar krijg maar dat komt vast goed.

Dat was het, ik vraag me af of ik het gebrabbel ooit overstijg maar ik probeer het de volgende keer weer samenhangend te laten zijn 🙂

 

3 thoughts on “Onsamenhangend gebrabbel

  1. Zorg ook goed voor jezelf he, ipv de focus (hoe mooi ook) op anderen te leggen.

    Wat betreft je statement aangaande vluchtelingen. Gisteren vond ik zo mooi dat ik iemand op tv hoorde zeggen; hoe rijk moeten we zijn, eer we bereid zijn te delen?

    Eén om over na te denken 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *