Een goed begin…

De afgelopen weken stonden bol van voorbereiding op het grote onbekende: vrijwilligerswerk. Het leidde tot nieuwe ervaringen, een intiem moment met een vrachtwagenchauffeur en uiteraard ontzettend veel frustratie.

Zoals ik in mijn vorige blog zei gaat dit vrijwilligerswerk plaatsvinden in Lesbos. Transavia zag de chaos, realiseerde zich het gebrek aan rechtstreekse verbinding en startte een luchtbrug. Voortvarend boekte ik een ticket en voortvarend annuleerde Transavia de luchtbrug. De redenen zal ik jullie besparen en Transavia is nog steeds van plan rechtstreeks te gaan vliegen, maar pas als ik terug ben. Dit leidde tot een dag vol discussie op Facebook met en over Transavia en hoe dan toch in Lesbos te komen. Aanstaande maandag ga ik nu eerst richting Athene en dan verder naar Lesbos. Dat hoop ik, want de afgelopen dagen is er veel gestaakt en daardoor geannuleerd. Fingers crossed dat ik maandag gewoon aankom!

Het werk wat ik ga (of ging, daarover later meer) uitvoeren vindt plaats op het strand. Ik vond het dus belangrijk om stevige, warme kleding te hebben. Ik heb perfecte kleding van mijn Natres-uitrusting. Maar om nou in defensie-kleding vluchtelingen uit een oorlogsgebied op te vangen leek me niet handig. Op naar de Action, sportoutlets en dump-winkel voor zo vriendelijk mogelijke kleding. Met broeken, shirts en lang ondergoed met overal ritsen en enorm praktische zakken was ik in een ochtend goed geslaagd. Ook nog zaklampen, energierepen én een handpop om baby’s mee af te leiden tijdens het verschonen.

Mentaal voorbereiden leek me ook belangrijk. De uitspraak ‘I have lived through some horrible times in my life. Some have actually happened!’ is enorm van toepassing op mij. Het meest traumatische wat mij ooit is overkomen is toen ik een trap op liep, dacht dat ik nog 1 tree moest, maar er al was….Om me voor te bereiden besloot ik verhalen te lezen en YouTube filmpjes en foto’s te bekijken. De keiharde realiteit is dat mensen verdrinken, en op de kade gereanimeerd worden. Dat kan ik niet, dus ik schreef me in voor een cursusavond.

Inmiddels had ik ook wat mooie spaarpotten in elkaar geknutseld voor op mijn werk en begon ik iedereen lastig te vallen voor een donatie.  Via mijn bankrekening en de spaarpotten kwam er langzaamaan geld binnen. Al snel had ik spijt van mijn belofte dat ik alles zou doneren en niks voor eigen kosten zou gebruiken. Alle kleding en de tickets liep aardig in de papieren. Maar zo bedacht ik me, er zijn ergere dingen in de wereld en ik ging proberen die ietsjes minder erg te maken, dat mag best wat kosten. Toch werd het allemaal vrij vermoeiend, drukke dagen op het werk en in de avonden alles voorbereiden. Uiteindelijk werd het ronduit demotiverend…

De Griekse kustwacht besloot namelijk eindelijk eens wat te doen! Ze gingen voor de kust liggen en pikte de bootjes uit het water. De mensen brengen ze vervolgens rechtstreeks naar de kampen. Objectief bekeken fantastisch, de mensen zijn minder lang op zee en lopen dus minder risico. Subjectief, voor mij, een tikkeltje teleurstellend want het leidde tot een totale afwezigheid van werk voor vrijwilligers. Al snel realiseerde ik me hoe verwend ik ben dat om te klagen dat ik wilde helpen met een probleem dat nu al is opgelost. Na enkele dagen bleek dat er nog steeds boten doorheen glippen en ons werk nog steeds nodig is. Daarnaast ben ik overtuigd van mijn talent om ergens werk te vinden. Ik ga dus nog steeds maar heb alleen geen idee wat ik kan doen.

Desalniettemin was ik er de afgelopen week wel een beetje klaar mee. Een paar lange dagen op het werk en op woensdag avond de reanimatiecursus. Ik was moe en uiteraard enorm chagrijnig. Ik denk dat we elkaar inmiddels goed genoeg kennen dat jullie weten dat dit mijn standaard gemoedstoestand is. Mezelf irriterend aan alles wat er bestaat reed ik rond zeven uur over verlaten landweggetjes richting de cursuslocatie.  Vooral tegenliggers moesten het ontgelden omdat die me half de berm in dwongen. In de verte zag ik de ultieme irritatie, een enorme vrachtwagen! Ik begon, uit gewoonte, alvast met vloeken toen ik een zijstraatje zag. Ik reed erin en wachtte tot de vrachtwagen voorbij was. Toen deze mij tegemoet kwam knipperde hij met zijn grote lichten als bedankje. En daar zat ik. Een gezonde, hoogopgeleide man. In een donkere auto met de dichtstbijzijnde lantaarnpaal 2 kilometer verderop, totaal onzichtbaar voor iedereen zonder infraroodbrillen, te zwaaien, naar een vrachtwagen die inmiddels voorbij was gereden.  Ik heb zelden zo’n teleurstelling in mezelf ervaren. Maar toen werd ik gered! De vrachtwagenchauffeur begreep me zonder een woord en liet zijn claxon brullen als een leeuw. Met een ongekende overtuiging ramde ik op mijn toeter die klonk als een lui, net gecastreerd kitten maar dat maakte niet uit! Mijn humeur was opeens 180 graden gedraaid.

De hele wereld kon me wat. Ik ging mijn best doen om iemand, ergens in Griekenland vrolijker te maken. En als het tweeduizend euro en 2 weken kost om 1 persoon die ik niet ken een paar seconden een glimlach te bezorgen, dan beschouw ik dat vanaf nu als de best bestede tweeduizend euro en 2 weken ooit!

 

 

4 thoughts on “Een goed begin…

  1. Jeetje, ik was even van de radar en lees nu ineens dit: wat stoer. Wat dapper. Wat goed. En wat fijn dat er dappere mensen bestaan, die iets proberen te doen, ipv alleen roepen dat er iets gedaan moet worden. Denk dat je helemaal gelijk hebt met je instelling: het gaat niet zo zeer om wat je kúnt doen, maar wat je bereid bent te doen: dat maakt het verschil!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *