Talk the talk, now walk the walk….

Jaahaa, beetje roeptoeteren op mijn blog, dat vind ik mooi. Roepen wat ik ergens van vind, keertje ergens over twijfelen, me ergens aan irriteren en er dan toch schoonheid in proberen te ontdekken. Maar de grens is bereikt! Ik ga nu eens wat doen!

Ik heb het natuurlijk over al het gedoe met vluchtelingen. Ik weet niet waarom maar ik voel me aangesproken door deze problemen. Ik heb niet echt iets met vluchtelingen. Vraag me eerlijk gezegd af of ik er ooit 1 heb gesproken. Dat is misschien wel het hele punt. Hoe herken je ze? Iedereen kan een vluchteling zijn. Of worden. Wat nooit de bedoeling kan zijn is een vluchteling blijven.

Het figuurlijke vluchten, voor jezelf in drank, drugs, chocola of Facebook-aandacht. Het letterlijke vluchten voor je stress of slechte relatie naar vakantiebestemmingen of de sportschool. Maar wat toch wel echt niet de bedoeling kan zijn is de mensonterende speurtocht door Europa die nu lijkt te gebeuren. Ik krijg de indruk dat je je eigen IS-strijder mee moet nemen om te bewijzen dat er écht een IS-strijder is die je naar het leven staat.

Het is natuurlijk lekker makkelijk om vanachter mijn computer met mijn kopje thee te vertellen wat er allemaal anders moet. En ik wil echt niet aan dingen als ”Keulen” of ”Parijs” voorbij gaan. Daar schrik ik me ook kapot van. De angst van mensen die protesteren geloof ik. Ik geloof ook echt dat tegenstanders van opvang geen racisten zijn. Maar ik blijf terugkomen op de wanhoop en doodsangst die je in zo’n bootje dwingt, daar moet zoveel leed achter zitten. Maar wat moet ik? Ik heb ook geen oplossingen.

Dan denk ik terug aan dingen die mij moed geven. Een uitspraak als ”No one could make a greater mistake than he who did nothing because he could do only a little”. De opening van Boondock Saints: https://www.youtube.com/watch?v=to5eOs8VRuY en de Majoor bij mijn laatste oefening voor EHBO: ”we willen vandaag handelen zien. Fouten maken mag, niks doen mag niet!”

Daarom heb ik vakantie-uren gekocht, mijn leidinggevende lief aangekeken en een ticket naar Griekenland gekocht. Op 8 februari vertrek ik naar Lesbos om Stichting Bootvluchteling te helpen. Bootjes opvangen op het strand, de zwaksten voorzien van droge kleren en wat te eten en misschien een glimlach of een knuffel.

Om heel eerlijk te zijn ben ik bang, behoorlijk bang, over wat ik ga meemaken daar.  Ik nodig je uit om de verhalen op de site te lezen, over gewonde jongeren, verdronken kinderen en geslaagde reanimaties. Ik heb geen idee hoe ik hiermee omga. Er zullen ongetwijfeld tranen vallen, slapeloze nachten volgen en bij thuiskomst een bokszak die het zwaar te verduren krijgt. Maar het voelt goed om iets te gaan doen. Ook al is het, voor nu, maar voor twee weekjes.

Tot die tijd staat er op mijn werk een grote doos voor donaties, spam ik al mijn familie en ontkomen jullie ook niet aan de vraag: Wil je doneren? Dan kun je dit overmaken op IBAN-rekeningnummer: NL97 RBRB 0918 9326 37
t.a.v. Stichting Bootvluchteling
RSIN: 855164621
BIC number: RBRBNL21 REGIOBANK

9 thoughts on “Talk the talk, now walk the walk….

  1. Goed beschreven. Een indringend verhaal. Wat goed van je dat je deze actie onderneemt. Ik hoop dat veel mensen je steunen. Heel veel succes

    1. dank je wel, de donaties die rechtstreeks naar de stichting gaan zie ik niet maar naar mijn bankrekening en in de spaarpotten op mijn werk stroomt het er langzaam in.

  2. Ik vind het onwijs knap dat je dit gaat doen. Ik zou het je niet nadoen en ik denk eigenlijk dat bijna niemand het je na zou doen. Ben benieuwd naar een blogje over je voorbereidingen en vooral naar achteraf. Is het echt zo erg daar als dat wij denken?
    Of nog veel erger?

  3. Mooi dat je dit gaat doen en logisch dat je bang bent voor wat je gaat aantreffen. In de kwestie vluchtelingen wordt veel gepraat en weinig gedaan, ik heb dan ook grote bewondering voor de mensen die wel daadwerkelijk actie ondernemen. Veel succes daar!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *