Perfectie bij Ikea

Vandaag was het zover, naar de Ikea voor de ‘leuke fluitketel‘.  Het bedrijf waar P. en ik werken is sinds kort verhuisd naar een industrieterrein met daar ook een Ikea. Nu ik een retourtje Ikea in mijn lunchpauze kan lopen, is mijn consumptie van hotdogs verontrustend gestegen. Vanavond ging ik met P. naar deze ultiemste van alle testen waar je je relatie aan kunt onderwerpen.

De Ikea is een vallei van verlokkingen, net zoals niemand 1 Pringle kan eten kan ook niemand ‘even’ naar de Ikea. Het zijn expedities en aan expedities moet je goed voorbereid beginnen. Ik had me voorbereid door een basisprincipe vast te stellen: ik heb een leuke fluitketel nodig. Ik ga alleen een leuke fluitketel kopen. Een goed basis principe is eenvoudig, wordt door iedereen begrepen en geeft een duidelijk doel aan. Check, check en check. Tevreden met mijn basisprincipe stuurde ik mijn auto de parkeerplaats op. Even snel de Ikea in, met een leuke fluitketel eruit en ruim op tijd voor het eten thuis. Nou kook ik altijd zelf, dus ik ben sowieso vrijwel altijd op tijd voor het eten thuis. Maar toch een prettig subdoel voor de avond.

Een uur later kwam ik met een fluitketel (niet eens een bijzonder leuke), een nieuw kussen, stootrubbers voor hoekjes van een kast, veiligheidsplaatjes voor een stopcontact, schaaltjes, pannenlappen, een hoeslaken, een nieuw idee voor inrichting van mijn slaapkamer en 2 hotdogs naar buiten.

Ik was in de Vallei der Verlokkingen ingegaan met de arrogantie dat mijn basisprincipe me wel zou redden. Als een soort Icarus was ik neergestort en was tussen de Billy’s terechtgekomen.  Sjouwend en kauwend liep ik terug over de parkeerplaats. Terwijl P. vertelde over haar dag filosofeerde ik wat er nou was gebeurd en langzaam realiseerde ik het me. Ik was geïnspireerd geraakt. Ik raak altijd geïnspireerd bij de Ikea. Iedereen raakt altijd geïnspireerd bij de Ikea.  Iedere dag kom je thuis en hangt er een jas scheef aan de kapstok. In de keuken staat altijd een glas op het aanrecht die niet meer in de vaatwasser paste en in de slaapkamer hangt al 14 dagen was te drogen.

Niks van dat alles bij de Ikea. Perfecte woonkamers met functionele opbergruimtes. Moderne keukens met verantwoordelijke apparatuur en knusse slaapkamers met een degelijke prijs. Perfecte woningen voor ons, imperfecte mensen.

En dan gebeurt het, bij mij, bij jou, bij iedereen. Je ziet jezelf zitten, op je nieuwe Kivik bank met je Gaser kleed en Hemnes salontafel. Je bent opeens de beste versie van jezelf. Alles gaat zoals jij wil, je eten brandt nooit aan en je hebt nog nooit een pantoffel naar de kat gegooid.  Je lacht altijd en alles is perfect.  Daarom is de Ikea zo’n broeinest van relationele ruzies. Want bij die perfecte bank past niet je echtgenoot en zijn bierbuik en die nieuwe broodplank komt pas écht goed tot zijn recht zonder het ochtendhumeur van je vriendin.  En zodra je erachter komt dat Ikea dáár dan net niks voor heeft in hun garantiebeleid begint het gesodemieter.

Terwijl ik het papiertje van mijn hotdog weggooide, bedacht ik me dat perfectie niet te koop is. Het is alleen te maken, door jezelf en je moet het ieder moment creëren. Ik voelde me dankbaar dat Ikea me deze les had geleerd en me had geïnspireerd om een betere man te zijn. Ik besloot het meteen in de praktijk te brengen door te stoppen met filosoferen terwijl mijn vriendin over haar dag vertelde. Ik zuchtte diep, zette me schrap en zei ”en wat heb je verder nog gedaan?”. Als Ikea nou ook nog een handleiding daarvoor kon schrijven zouden ze echt perfect zijn.

 

19 thoughts on “Perfectie bij Ikea

  1. Ik glimlach boven mijn koffie 🙂
    Meestal vergaat het lachen me in de Ikea wel zeer snel. Horden karretjes duwende, altijd net voor mijn voeten, treuzelende, twijfelende mensen.
    By the way, ik kook al 8 maand (iets van een huis dat maar niet af raakt en alle huisraad die in verhuisdozen zit) water in een pannetje.

    Perfection is overrated!

    Grtjs, Camilla

  2. Waar een zoektocht naar een fluitketel al niet toe kan leiden 😉 Ik vind wel dat je dit heel mooi weergeeft en je hebt nog gelijk ook. Daar heb ik nu nog nooit stil bij gestaan.

    1. bij mij is het ook net een showroom van Ikea. De spullen zijn vaak gewoon erg goed, toch wil ik de komende jaren wanneer iets aan vervanging toe is toch gaan investeren in wat meubels die ergens anders vandaan komen.

  3. Schijnbaar ben ik een van de weinigen die al gauw verloren loopt in de Ikea en zich daar voortdurend afvraagt: Wat doe ik hier?
    Ik ben er een aantal keren geweest met onze zoons toen die op kamers gingen en ik krijg het er letterlijk benauwd!
    Misschien ben ik niet zo’n liefhebber van die eenheidsworst 😉

    Je schrijfstijl is briljant, net als dit artikel! Zo vind je ze niet bij Ikea 😉

    1. dat gevoel heb ik vooral als het druk is en ik moet slalommen tussen de tieners en kleine kinderen om een beetje door te kunnen lopen.
      Dank je wel voor het compliment 🙂

  4. Ja misschien creëren ze het perfecte beeld, totdat je bij de kassa aankomt, want als je meer dan een half uur bij de kassa moet wachten om af te rekenen, stort het ideaalbeeld dat ze proberen te scheppen toch behoorlijk in elkaar. Leuk geschreven!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *