Slaap maar rustig, wij houden de wacht…

Toen ik eenmaal een vaste baan had, een hobby en een huis miste ik nog steeds iets. Ik hou van sport en heb ook een opleiding in die richting gedaan, maar werk niet in dat veld. Ik voel me betrokken bij maatschappelijke ontwikkelingen, maar draag nou niet echt iets bij en ik werk dan wel fulltime, maar iets bij verdienen is nooit verkeerd. Ik zocht dus iets fysieks, uitdagend, maatschappelijk relevant, op vrijwillige basis én wat ook nog wat opleverde. Te mooi om waar te zijn! Of toch niet?

Natuurlijk niet anders zou ik dit niet schrijven. Sinds januari ben ik namelijk Soldaat der Tweede Klasse Zef van 10 Natres Bataljon.  Een paar avonden en weekenden per maand verruil ik mijn stropdas voor een camouflagepak en baret en meld mij op de kazerne.

Wat ben je dan?

Wanneer je werkzaam bent bij de Nationale Reserve ben je gewoon militair van de, in mijn geval, Koninklijke Landmacht. Je bent het alleen op vrijwillige basis. Let op, vrijwillig betekent niet vrijblijvend. Je (eventuele) gezin en burgerbaan gaan voor op activiteiten van de Natres maar het is wel de bedoeling dat je moeite doet om aanwezig te zijn wanneer dat gewenst is. Dus over een keertje geen zin moet je je wel heenzetten.

Wat doe je dan?

Het is heel divers en daarom ook zo leuk. Het meeste heb je te maken met je peloton (4 groepen van ca. 10 man) en de groep waar je in zit. Regelmatig kom je samen om te oefenen. Dat varieert van eerste hulp, tot conditieproeven, geweldsinstructies en uiteraard het gebruik van je wapen,  want ook dat hoort erbij. Met deze oefenmomenten ben je gemiddeld zo’n 2 avonden en 1 weekend per maand bezig. Dit is niet altijd evenredig verdeeld waardoor je soms vier weekenden achter elkaar druk bent.

Uiteraard is oefenen leuk en belangrijk maar daadwerkelijk iets doen is nog veel leuker.  Je kunt op allerlei gebieden ingezet worden. Bijvoorbeeld oefenvijand spelen bij de oefening van een andere eenheid, ondersteunen bij een calamiteit (dijkdoorbraak of zoals bij de vuurwerkramp) en de hoofdtaak van de Natres: beveiligen en bewaken op Nederlands grondgebied.

In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik het afgelopen jaar vooral bij oefeningen ben geweest. Dat heeft er hoofdzakelijk met mij te maken. De taken die je krijgt hebben veel verantwoordelijkheid en ik wil die uitvoeren met een goede training. Na pas een paar maanden voelde ik mij nog niet voldoende voorbereid om al met een wapen ergens rond te lopen. Dat is even los van de vraag of dat uberhaubt kon, uiteraard krijg je geen wapen en een doos patronen wanneer je je kleding gaat halen en is dat aan strenge voorwaarden verbonden.

Het spreekt voor zich dat defensie ons niet inzet voor de heftige dingen. We zijn geen mariniers of commando’s (al melden sommige van hen zich wel aan nadat ze stoppen met die carrière) en onze training is niet te vergelijken met wat zij doorlopen. Dat leidt er toe dat wij soms spottend ‘weekend-soldaten’ genoemd worden. Ikzelf zie dat meer als een ere-titel. Collega’s in defensie kunnen zich mede door onze inzet concentreren op hun taak en worden niet belast met randzaken die wij voor ze kunnen doen.

Hoe begint zo iets?

Toen ik jaren geleden op wereldreis was heb ik me al eens verdiept maar verloor het na thuiskomst uit het oog. Ongeveer een jaar geleden raakte ik toch weer geïnteresseerd en heb na een informatieavond gesolliciteerd. Vervolgens volgt een veiligheidsonderzoek, psychologische test en conditie-test. Voor de eerste twee moet je aan dezelfde eisen als elke andere militair voldoen. De conditie-test is uiteraard ook serieus maar reservisten hoeven niet aan enorm strenge eisen te voldoen. Ik ben er nog steeds trots op dat ik met mijn dertig jaren een broekie die naar de commando’s ging eruit fietste bij de conditietest. Nadat je aan alle eisen hebt voldaan en zodra er ruimte is krijgt je de AMO, de Algemene Militaire Opleiding. Die duurt voor reservisten twee weken. Hier krijg je de absolute basis van militaire vaardigheden aangeleerd. Na afloop hiervan wordt je geplaatst bij een compagnie en daar leidt men je verder op.

En nu?

Nu ben ik dus militair. Helaas was afgelopen weekend voorlopig de laatste Natres-activiteit voor dit jaar. Door bezuinigingen liggen alle activiteiten voor alle drie de bataljons voor de rest van het jaar stil.  De dingen die ik zocht heb ik voor een groot deel gevonden. Ik kom op plekken, leer dingen en doe ervaringen op die ik buiten defensie niet snel zie en dat is enorm leuk. Ook bekijk ik maatschappelijke ontwikkelingen met een nieuwe bril en voelt het goed dat ik wat kan bijdragen als dat ooit nodig gaat worden. Ik heb voor de aardigheid eens een loonstrookje opgezocht en voor het geld hoef je het niet te doen. Doordat je geen heffingskorting krijgt (die heb je op je burgerbaan) gaat veel van je inkomsten naar de belasting. Daarnaast heeft iedere oefening behoorlijk wat voorbereiding en nawerk nodig in de vorm van in- en uitpakken en schoonmaken. Doe je het voor het geld? Neem dan een krantenwijk, krijg je ook een goede conditie van!

Ben je geïnteresseerd? Kijk dan eens op de site van defensie. Zie ook het filmpje onderaan voor een indruk. Uiteraard mag je mij ook alles vragen maar pas wel op….als ik je teveel vertel moet ik je daarna doden 😉

 

9 thoughts on “Slaap maar rustig, wij houden de wacht…

  1. Ik vind het wel een interessant gegeven. Een meisje dat ik ken heeft zich hier ook bij aangesloten. Zij praat er op eenzelfde manier over als jij en is ook blij defensie zo te kunnen steunen en wat te kunnen betekenen voor anderen. Voor mij persoonlijk zou het denk ik niets zijn, mijn conditie is ook niet helemaal top.

  2. Ik kende het hele concept van hieraan bijdragen op vrijwillige basis dus niet.

    Omdat ik ook niets meer durf te zeggen over conditie-verwante opmerkingen, zoek ik het even in een andere hoek. Want wat ik me eigenlijk wel afvraag; hoe groot zijn die groepen en wat is het percentage vrouwen bij zoiets? (Zijn er “überhaupt vrouwen?)

    1. Voor mij is het als volgt: ik zit in een groep met ongeveer 10 man, samen met 2 andere groepen vormen wij een peloton, samen met 3 andere pelotons vormen we een compagnie en 5 compagnies vormen een bataljon. Er zitten zeker vrouwen bij. Het gros is weliswaar man maar ik denk dat 10-20% vrouw is. Het leuke is onder andere dat het enorm divers is. Je werkt samen met studenten, huisvrouwen, stukadoors en rechters.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *