Memento mori

Als een overwinnend Romeins generaal door de straten paradeerde en werd toegejuicht door het volk, liep er een vriend of slaaf dicht achter hem. De taak van deze persoon was af toe in zijn oor fluisteren ‘Denk eraan dat u slechts een mens bent, u ook zult sterven’. Althans, zo gaat het verhaal. Ik was er niet bij, dus zeker weten doe ik het niet. Toch is bewustzijn van je eigen dood iets wat in veel culturen voorkomt. Naast in de Romeinse oudheid komt memento mori, herinnering dat je zult sterven, voor in het Christendom, Islam en Boeddhisme. Zelfs in de moderne maatschappij kennen we memento mori. Al wil ik ‘#yolo’ nou niet meteen naast al die klassieke werken en culturen plaatsen…

Wandelen met een oude dame

Omdat ik nogal stressgevoelig ben probeer ik minstens één keer per week te wandelen. Het helpt me om even zonder afleidingen tot rust te komen. Bij mijn vorige wandeling kwam ik langs een bejaardentehuis, een oude meneer naar buiten starend achter een raam, twee zwijgende dames op een bankje in de zon en een oude mevrouw met boodschappentassen die iets voor me liep. Ik vroeg me af hoe zij terugkeken op hun leven. Waar waren ze trots op en wat hadden ze liever anders gedaan? Ik bood de mevrouw aan om haar tassen te tillen. Dat hoefde niet, ondanks haar tachtig jaar kon ze dat nog prima zelf, vertelde ze. We liepen een klein stukje samen en ze vertelde dat ze nu moest lopen omdat haar rijbewijs ongeldig was verklaard. Ze reed al schadevrij sinds de jaren ’60, maar autorijden mocht nu niet meer.

Toen ik na ons praatje verder liep dacht ik aan hoe de wereld van deze mevrouw weer wat kleiner was geworden. Haar wereld is nu net zo groot als het rondje wat ze loopt. Zou er dan nog ruimte zijn voor nieuwe ervaringen? Uiteindelijk wordt die wereld steeds kleiner, alleen nog je huis, één kamer, je bed en uiteindelijk alleen nog je geest. In die nadagen van je leven breng je veel tijd door met je herinneringen. Ik hoop dat deze mevrouw fijne avonden heeft wanneer ze terugdenkt aan haar tachtig jaren.

Levensdoel met een vreemde op een verjaardag?

Ik zeg al jaren dat wanneer ik zo oud ben, ik op een verjaardag een vreemde met mijn levensverhalen wil kunnen vermaken .  Niet omdat ik zo graag indruk wil maken op anderen, maar omdat je geen interessante verhalen krijgt zonder interessante ervaringen. Die ervaringen, daar is het me om te doen.

Maar dan begint de werkweek weer, mijn vriendin, het huishouden, rekeningen, vrienden zien en even bijkomen in het weekend. Zo gaan de weken, maanden en zelfs jaren voorbij. Opties die ooit vanzelfsprekend waren, zoals weer studeren of een jaar reizen, worden steeds minder realistisch. Tuurlijk, als je écht wilt. Maar een stabiel inkomen wil ik eigenlijk ook erg graag.

Een memento mori kan helpen. Niet als dreiging, maar als motivatie. Het enige wat je hebt gekregen is een eindige hoeveelheid tijd. Wat je daarmee doet is aan jezelf. Ermee doen wat je wilt, wat je belangrijk vindt is voor mij de essentie van je leven. Eén van de mooiste zinnen die ik ooit las is ‘zorg ervoor dat wanneer de dood je komt halen er niks is voor hem om af te nemen’.

Zijn jullie je bewust van de eindigheid van je bestaan? Hoe helpen jullie jezelf herinneren aan de dingen die belangrijk voor je zijn?

 

2 thoughts on “Memento mori

  1. Alvorens hier antwoord op te geven wil ik je bedanken voor je reactie op mijn blog zodat ik je dit tegen bezoekje kan brengen, de moeite waard. Ik zie dat je je blog nog maar net begonnen bent.

    Sinds juni 2013 ben ik 1 vader, 1 zus,(50) 1neef (46) 2 tantes, en 2 ooms verloren. Mijn moeder en een broer van mijn moeder zullen binnen afzienbare tijd volgen.
    Vertel mij wat over de dood.

    Ja, ik ben erdoor veranderd.
    Ik denk dat ik meer ontzag en bewondering heb gekregen voor het leven. De futiliteiten heb ik aan de kant geschoven zodat er plaats is voor de zaken die er voor mij werkelijk toe doen.

    Ik vind de zin ‘Zorg ervoor dat als de dood je komt halen er niks is voor hem om af te nemen’ mooi.

    Veel succes met je blogs. Ik geloof niet dat jij schrijft om het de volgers naar de zin te maken, maar het is soms erg prettig om reacties te ontvangen. Dat maakt bloggen voor mij fijner dan een dagboek. Het helpt je groeien en de zaken vanuit en ander zijn perspectief te zien.

    Groet, Narda

  2. Hoi Narda, bedankt voor je reactie. Inderdaad leuk om te krijgen. Ik las het net op je blog inderdaad, ik kan me niet voorstellen hoe zwaar al dat verdriet moet zijn. Erg mooi dat je als ‘silver lining’ meer focus op de belangrijke zaken krijgt. Gr. Zef

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *